NDT – Bobath

NDT-Bobath

Metoda NDT-Bobath stosowana jest z powodzeniem u wcześniaków, niemowląt i dzieci starszych z zespołami neurologicznymi, ortopedycznymi, genetycznymi oraz prezentującymi opóźnienia w rozwoju. Każde ćwiczenie ma przeciw działać wszystkim obecnym nieprawidłowościom. Głównym celem terapii jest osiągnięcie jak najlepszej jakości ruchu. Drogą do tego jest rozwijanie kontroli głowy, tułowia i miednicy oraz aktywne utrzymywanie środka ciężkości. Dobierając ćwiczenia terapeuta uwzględnia indywidualne potrzeby i możliwości dziecka.

Wskazania do terapii. Jeśli zauważyłeś u dziecka:

  • nadmierne odginanie główki
  • prężenie kończyn dolnych
  • „baletowe” ustawienie stóp
  • drżenie kończyn
  • silne zaciskanie piąstek
  • niechęć do leżenia na brzuchu
  • stałe pochylenie główki do jednego barku
  • skręcanie tułowia tylko z jednej strony
  • kłopoty zginania i odwodzenia kończyn podczas przewijania

Na czym polegają ćwiczenia metodą NDT-Bobath?

Celem jest zawsze przygotowanie dziecka do uczestniczenia w normalnym życiu rodzinnym i społecznym. To indywidualne podejście daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych dziecka, stopnia jego sprawności, występujących zaburzeń, warunków rodzinnych i środowiskowych.

Usprawnianie metodą NDT-Bobath ma z założenia charakter kompleksowy, czyli każde ćwiczenie ma przeciwdziałać wszystkim obecnym nieprawidłowościom, a nie stymulować wybrany narząd. Głównym celem ćwiczeń jest osiągnięcie jak najlepszej jakości ruchu. Drogą do tego jest rozwijanie kontroli głowy, tułowia i miednicy oraz aktywne utrzymywanie środka ciężkości. Dobierając ćwiczenia terapeuta uwzględnia indywidualne potrzeby i możliwości dziecka.

W terapii NDT-Bobath terapeuta:

1) wpływa na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już od pierwszych miesięcy życia;

2) wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, czyli punktów kontroli ruchu, którymi są: głowa, obręcz barkowa, obręcz miedniczna i inne części ciała;

3) uczy dziecko prawidłowych mechanizmów odruchu postawy – równoważnych i nastawczych;

4) wyhamowuje patologiczne wzorce i uczy prawidłowych;

5) prowadzi ruch tak długo, póki dziecko samodzielnie nie przejmie ruchu najbardziej zbliżonego do prawidłowego i zautomatyzuje go na swój użytek, w funkcję

2017-08-31T08:55:11+00:00